Witam!

 Witam serdecznie!
Jest to blog opowiadania ,,Serca kart'' mojego autorstwa. Historia 22 ludzi, którzy pewnego dnia orientują się kim naprawdę są i jak bardzo ich świat zawiśnie do góry nogami. Pełna żalu, zdrady i śmiechu opowieść o tym dlaczego powinniśmy zacząć doceniać normalność. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

I. Kain i Abel

Głupiec, Hideaway                 - To na dzisiaj koniec droga młodzieży, możecie sobie iść chętnie zajarać wcześniej! – Oznajmiłem na forum. W tym roku klasa pierwszaków była strasznie niewyrównana, z przewagą płci żeńskiej. Musiałem przyznać, nauczanie takich pięknych, młodych i inteligentnych kobiet dawało satysfakcję zawodową. Niektórzy mogliby pomyśleć, że antropologia jest nudnym i stosunkowo ciężkim kierunkiem, jednak jeśli jesteś zainteresowany, wszystko okazuje się być jednie wytłumaczalną prostotą. - Znowu ma Pan jakiś pogrzeb? Który to już raz pod rząd? – Ironicznie skwitowała blondynka z pierwszego rzędu. - No widzisz Panienko, ludzie codziennie umierają, dlatego zawsze powtarzam… - Carpe Diem, rozumiemy. – Okularnica siedząca za blondynką dokończyła. - I prawidłowo. Miejcie wyjebane, a będzie wam dane. A teraz weźcie już wyjdźcie. – Machnąłem nieznacząco dłonią. Studenciaki zrozumia...
Czytaj więcej

VI. Obusieczna obojętność

Annabeth, Montreal                 Cisza była bolesna niczym świeżo-wypolerowane ostrze wbite prosto w brzuch. Nie mogłam normalnie patrzeć na ludzi dookoła mnie, byłam przewrażliwiona. Zwróciłam uwagę na szklankę napełnioną do połowy whisky. Zatapiałam smutki? Nie, tłumiłam gniew. Odsunięto mnie od sprawy ze względu na powiązania rodzinne, jednak ja wiedziałam, że to mnie nie powstrzyma. Nikt inny nie zająłby się tym lepiej niż ja, nie wymierzył odpowiedniej kary.                 Siedziałam w barze, dochodziła godzina 23, jednak stwierdziłam że posiedzę trochę dłużej, bo i tak nie miałam po co wracać do domu. Dałam ciała. Popełniłam błędy, jako człowiek i matka. Nie wspierałam jej w chwilach, kiedy potrzebowała pomocy. Ze zmarszczonymi brwiami wpatrywałam się w bardzo jasny ekran mojego telefonu. Dostałam od niej dwie wiadomości prze...
Czytaj więcej

II. Dajcie mi się wreszcie poddać...

Judasz, Montreal                 Z założonymi na uszach wygodnymi słuchawkami wsłuchiwałem się w relaksujący dźwięk deszczu, który sam sobie puściłem. To była jedyna decyzja którą podjąłem własnoręcznie, a przynajmniej nie potrafiłem przypomnieć sobie innej. Dochodziła druga w nocy i chociaż rozsądniej byłoby się położyć, wiedziałem że nie będę mógł usnąć. Wymęczone oczy nie przestawały mnie szczypać, jednak zdążyłem się przyzwyczaić. Miałem na drugie imię bezsenność. Nienawidziłem jesieni tak bardzo. Podczas akurat tej pory roku moje uczucia się nasilały, bowiem jest ona końcem pewnego pokolenia roślin. Lubiłem porównywać to zjawisko do ludzi, bo tak jak liście z drzew, pewnego razu po prostu wypadamy z obiegu, a nikt nie docenia tego co zrobiliśmy dla świata. Życie nasze jak i roślin więdnie, stając się bezwartościową kupą wspomnień po której swoimi brudnymi butami depczą inni, wartościowsi. Czułem, że byłe...
Czytaj więcej